Alice na Sabuni ya Kuongea

Kulikuwa na msichana mdogo aitwaye Alice aliyeishi katika shamba kubwa la kuku na mbuzi. Alice alikuwa mrembo sana, lakini alikuwa na tabia mbaya - hakupenda kunawa mikono yake!

Siku moja, sabuni ya rangi ya waridi iliyokuwa juu ya kisima ilianza kuongea. "Alice! Alice!" sabuni iliita kwa sauti laini. "Unakwenda kula bila kunawa mikono?"

Alice alisimama na kushangaa. "Sabuni inaongea?" aliuliza.

"Ndiyo!" sabuni ilisema. "Nina kazi muhimu - kukusaidia kuwa safi! Lakini wewe hunijali."

Alice alitikisa kichwa chake. "Sina wakati. Nina njaa!" Alikimbia kwenda kula mayai ya kuku bila kunawa mikono yenye uchafu.

Usiku ule, Alice aliugua sana. Tumbo lake liliuma. Alianza kupata homa. Mama wake alimhudumia, akiwa na wasiwasi.

"Daktari alisema wewe uligusa vitu vichafu na kisha ukala bila kunawa mikono," mama alimwambia.

Asubuhi iliyofuata, sabuni ya waridi ilitua pembeni mwa kitanda cha Alice. "Umeona sasa?" sabuni ilisema kwa upole. "Vijidudu vidogo vidogo, ambavyo hauvioni, viliingia tumboni mwako."

Alice aliomboleza, "Samahani, sabuni. Sitafanya hivyo tena."

"Sitaki kuona rafiki yangu akiumwa," sabuni ilisema. "Hebu tufanye mkataba. Nawe utanawa mikono kabla ya kula, baada ya kucheza na kuku, na baada ya kwenda chooni. Mimi nitakusaidia kuwa safi na afya njema."

Alice alipona pole pole. Tangu siku ile, yeye na sabuni ya waridi walikuwa marafiki wa karibu sana. Kila siku, Alice alinawa mikono yake vizuri - kabla ya kula, baada ya kucheza shambani, na baada ya kwenda chooni.

Kuku na mbuzi shambani walimwona Alice akiosha mikono mara kwa mara, nao walifurahi kumuona akiwa na afya njema, akikimbia na kucheza tena!

Mwisho wa hadithi: Mikono safi, mwili mzima!